Copy

Malaria-uitbraak

Jaargang 11- nummer 5

Malaria

Deze week kregen we een droevig telefoontje vanuit Niger.
In de regio Inadougoum is malaria uitgebroken. Het regenseizoen, dit jaar met enorme hoesbuien, heeft er voor gezorgd dat er meer malariagevallen zijn dan andere jaren.
De kliniek ligt helemaal vol met patiënten. De arts en het weinige personeel doen wat ze kunnen.
Maar helaas zijn er al 3 jonge mensen overleden aan de gevolgen deze ziekte. Waaronder de 18-jarige dochter van een neef van Abakoula.
De medicijnkast in de kliniek is helemaal leeg en er is geen geld op dit moment om nieuwe medicijnen te kopen.
De Chief van het dorp heeft Abakoula gevraagd of wij kunnen helpen om infusen en medicijnen te kopen.
In een spoedvergadering, waar wij de Chief nog gebeld hebben over de situatie en deze is zeer nijpend, hebben wij besloten om uit ons kleine reservepotje geld vrij te maken.

Elke hulp is meer dan welkom. Het stopt voor ons niet bij om eenmalig infusen en medicijnen aan te schaffen. Wij gaan kijken naar een betere en structurele oplossing. 
Aanschaf van klamboes voor de gehele kliniek en voor kwetsbare mensen in de dorpen.
Hier gaan we de komende tijd, samen met onze adviseur en de Chiefs van de dorpen, over praten wat er mogelijk is.

Een donatie zou ons nog verder kunnen helpen in de strijd tegen deze meest dodelijke ziekte in Afrika.
Stichting Aman-Iman
IBAN: NL65 ABNA 057.69.16.978
o.v.v. Malaria

 

Partindag in Nijkerk

Het is 5.45 uur en de wekker gaat. Ik moet opstaan, douchen omkleden, want ik moet nog de penningmeester ophalen en doorrijden naar Heerlen om de secretaris op te halen. We gaan met zijn drieën naar Nijkerk.
Eenmaal gedoucht en omgekleed naar beneden, staat mijn vrouw al beneden in de keuken afbakbroodjes af te bakken en thee te maken, want ik moet stevig ontbijten vóórdat ik de weg op ga. Het wordt een lange weg en een lange dag.
Ik kreeg zelfs broodjes en een kan thee mee voor onderweg. Om 06:20 uur was ik de deur uit, op weg naar de penningmeester en toen ik daar aan kwam appte ik “ik sta al voor de deur”;’ ik kom eraan’ kreeg ik meteen als antwoord. Ze stapte in en rijden maar. Toen zei ze tegen mij ‘ we kunnen doorrijden richting Nijkerk want de secretaris is ziek’. Huh, reageerde ik geschrokken. Stond in de appgroep antwoorde ze verbaasd, dat ik de app niet gelezen had.
Het was ook stom van mij dat ik de app niet gelezen had. Toen ik op mijn telefoon keek zag ik ook dat de secretaris mij geprobeerd had te bellen en dat heb ik niet gezien of gehoord. Toen voelde ik mij heel erg schuldig dat ik app niet gelezen had  en het telefoontje gemist.
Al die jaren zijn we samen naar Partindag geweest en we hebben altijd plezier samen gehad om met andere mensen die voor het zelfde doel strijden als wij om van gedachten te wisselen en ik weet dat de secretaris er altijd van geniet. 
Dus we zijn met zijn 2 vanuit Maastricht doorgereden naar Nijkerk. Natuurlijk waren we te vroeg omdat we niet via Heerlen hoefden te rijden. We zijn zelfs onderweg gestopt om van de meegekregen broodjes te kunnen genieten. We waren al om 09:00 uur in Nijkerk. We waren zelfs ‘de eerste gasten’ en werden door een meneer begeleid naar de locatie waar de opening van Wilde Ganzen-Partindag begon.
Twee weken eerder hadden we vergaderd en iedereen had aangeduid welke workshop ze zouden willen volgen. Er was een workshop ‘Briljante mislukking’ waar ik zoiets van heb; die wil ik niet volgen. Eenmaal in de zaal krijgen we dezelfde workshop als opening, geweldig was het, mijn dag was meteen met een goed humeur begonnen.
We hebben daarna een workshop ‘weeshuizentoerisme’’ gevolgd. Het was een workshop waarbij ik mijn zegje mag doen; over hoe ik over de weeshuizen denk. Ik erger me namelijk mateloos over bepaalde organisaties die vreselijke reclame maken over weeshuizen en beelden van zielige kindjes tonen. Ik vind kinderen of mensen in moeilijkheden helpen- is prima, maar ik vind weeshuizen niet van deze  tijd, de meeste kinderen in die weeshuizen zijn niet eens wees, meestal hebben ze wel een ouder of oma, tante, neef, nicht enz.
In plaats van 50 kinderen in een huis te stoppen kan je ze beter bij een familie plaatsen en die familie steunen is goedkoper en help je het kind om in een gezin met liefde op te groeien. Kinderen hebben recht om in een gezin op te groeien. In Afrika, Niger met name, zie ik veel straatkinderen en dat is wat de toeristen in Afrika zien en dan meteen daarvoor een weeshuis bouwen, want deze zielige kinderen moeten opgevangen worden, zo denkt men dan, terwijl straatkinderen totaal iets anders is dan weeskinderen.
Wat ik ook niet kan begrijpen; in Nederland zijn de weeshuizen al jaren niet meer en mag het zelfs niet meer van de overheid en toch zijn er Nederlanders die elders in de wereld weeshuizen bouwen. In plaats van dat ze de regeringen van die landen wijzen op hun verantwoordelijkheid om een beter systeem te bedenken voor deze kinderen zijn er zelfs organisaties die helemaal niks van de regeringen van landen waar ze werken of “hulp” bieden weten en zelfs geen contact mee willen hebben. En dat zou niet moeten kunnen, als je echt een verandering in een land wil brengen dan moet je durven de regering van dat land te wijzen op haar verantwoordelijkheid. Tenslotte moeten ze het zelf doen, de verandering begint bij jezelf.
Wilde Ganzen-Partindag 2019 heeft mij weer een mooie dag bezorgd met veel nieuwe contacten en meer ervaring opgedaan. Het was wat jammer voor de locatie dat het in 2 locaties moest gebeuren, waardoor het een beetje chaotisch leek te worden, maar we zijn misschien verwend geworden door al die jaren heen prachtige en educatieve Partindagen.
Ik heb ervan genoten ik hoop volgend jaar weer deel te nemen. Wat ook fascinerend is aan Partindag, samen met Wilde Ganzen, is dat je nergens in Nederland een treffen is met bijna duizend PI’s  en wat mij steeds verbaasd is dat 90% van die PI’s,  de 65 jaar gepasseerd is en toch actief bezig blijft met de Derde Wereld te verbeteren, Je zou denken ‘wat bezielt deze mensen om in Afrika hun oude dag te verslijten en de arme mensen en zielige kinderen te helpen’. Soms wens ik het wel eens stiekem dat ik ook vanuit Afrika zestig + naar Nederland zou kunnen halen om de bejaarden in Nederland te helpen tegen eenzaamheid of koffie te verzorgen voor ze.
Met vriendelijke groet
Abakoula Argalaless
Volg Aman-Iman op Facebook       Volg Abakoula op Twitter       Doorsturen 
Stichting Aman-Iman
Heerdergroenweg 43
6224 JL Maastricht
Nederland
+31 (0)6-20020460
info@aman-iman.nl 
afmelden
Email Marketing Powered by Mailchimp