Copy

Onze droom, mijn droom

Jaargang 12- nummer 3
Sinds 2007 ben ik nauw betrokken bij de Stichting Aman-Iman. In dat jaar vroeg Abakoula Argalaless, mij of ik hem wilde helpen. Het jaar daarvoor was hij met zijn gezin naar zijn familie in Inadougoum afgereisd. Hier zag hij dat zijn moeder, oma en de hele gemeenschap met slecht en vervuild drinkwater moest leven, terwijl hij en zijn gezin met waterflesjes door het dorp liep.
Terug in Nederland wilde hij iets doen, iets betekenen. Hij had een droom om zijn dorp te voorzien van schoon en veilig drinkwater. En natuurlijk kon ik geen nee zeggen. Ik wilde meehelpen mee deze droom.
 
Eind dat jaar zei Abakoula tegen ons en nu zijn jullie ver genoeg om met mij naar Niger te gaan en met eigen ogen te zien hoe het daar is.
Spannende tijden braken aan, durf ik dat wel, kan ik het emotioneel en fysiek wel aan. Maar Abakoula vertelde steeds dat hij voor ons zou zorgen en ons zou ondersteunen.
De grote dag brak aan. Met mijn rugzak op de trein naar Maastricht gestapt en daar gingen met de auto naar Düsseldorf. Na een lange vliegreis kwamen midden in de nacht in Niamey aan. Na een voor mij zeer lange en in het pikdonkere taxirit door de stad kwamen aan bij een huisje in een buitenwijk van Niamey. Doodmoe gingen wij slapen. Vreemde geluiden en geuren hielden mij uit de slaap.
 
’s Morgens ontbijten op zijn Frans, stokbrood met koffie. Met onze gids de stad verkend en de eerste gesprekken gevoerd. Een paar dagen later vetrokken wij met een lokale bus richting Tahoua, 600 kilometer. En ik was een bezienswaardigheid, je hoorden de mensen denken wat doet die Europeaan in een lokale bus.
Genoten van de lange busreis. Alles opgenomen, alles gevoeld en opgeslagen met mijn ogen en hart.
Even op rust komen en kennis maken met een van de mooiste mensen die ik daar ontmoet heb. Onze vriendin Assibite, secretatis van ONG Tanakra. Toen zij in januari 2019 plotseling overleed huilde mijn hart.

 
In het dorp heb ik geweldig mooie dagen beleefd en mooie mensen ontmoet. Mijn Afrikaanse mama en oma in mijn hart gesloten. Met oma had ik een geweldig spirituele ervaring. Zij zat op een matje bij haar huisje. Samen met Abakoula, zijn moeder, zijn zus en Jo zijn wij bij haar op bezoek gegaan. Men wist niet precies hoe oud zij was, maar volgens iedereen was ze toen al tegen de 100 jaar. Naast haar zittend pakte ze opeens mijn beide handen stevig vast en prevelde een gebed over mij uit. Ik krijg nu nog kippenvel als ik aan dit moment denk.
Terug in Nederland droomde ik dezelfde droom van Abakoula. En nu anno 2021 loop ik een beetje naast mijn schoenen van trots, wat het dorp en haar bewoners bereikt hebben. En wij, wij mochten een steentje bijdragen.
 
Maar wij blijven samen met mijn Afrikaanse familie dromen over een mooie toekomst, ook als wij er ooit niet meer zijn.
Moussa, studeert dit jaar af als arts en Sidi, mijn kleine grote vriend uit dorp, zullen onze taak in de toekomst  overnemen.
Moussa heeft zijn studie onderbroken, om het dorp bij te staan in de pandemie en Sidi is getrouwd en heeft onlangs een wolk van een dochter gekregen. Hij werkt als landbouwer in het dorp.
Samen bouwen wij aan de toekomst.
   
Moussa                                         Sidi met zijn echtgenote en dochter
NIEUWS
 
  • Project watertank in Niamey is afgerond
  • Voor het project in Inadougoum, de bouw van een apotheek en toiletgroepen hebben we verschillende vermogensfondsen al aangeschreven.
  • Kijk even op de Facebookpagina van Abakoula en volg de ontwikkelingen rondom de waterinstallatie.
  • In het weekend van 12 t/m 14 november is Abakoula uitgenodigd in Parijs.
Volg Aman-Iman op Facebook       Volg Abakoula op Twitter       Doorsturen 
Stichting Aman-Iman
Heerdergroenweg 43
6224 JL Maastricht
Nederland
+31 (0)6-20020460
info@aman-iman.nl 
afmelden
Email Marketing Powered by Mailchimp