Copy

Memory’s

Jaargang 13- nummer 1
In de afgelopen jaren kunnen wij terugkijken naar heel veel mooie en droevige momenten. Wij hebben veel mensen ontmoet, die nu onze vrienden zijn geworden. Naar de mooie momenten kijken wij natuurlijk met heel veel plezier terug. Maar ook de droevige momenten zijn ons heel dierbaar geworden.

In 2020 kwam de wereld tot stilstand. De wereldwijde pandemie had de aarde in haar greep. Mensen werden ziek en gingen dood. De controverse tussen mensen werd vaak tot het uiterste getergd. Mensen vonden het moeilijk om elkaar recht in de ogen aan te kijken en te zeggen: “ik hou van je.”
Spanningen in de maatschappij liepen op en men kwam soms hard tegenover elkaar te staan. Mensen communiceerden niet meer. Alleen harde woorden en geweld, was de uitlaatklep van velen geworden.

Het leven staat opeens stil.
Sociaal zijn staat vaak op een laag pitje.
Familie is soms ‘ver’ weg en toch o zo dichtbij.
Een hand geven of een knuffel kan even niet.
De lach is vaak verborgen achter een masker, alleen wanneer je mensen recht in de ogen keek zien we vaak dat sprankje hoop.
Uit dat sprankje hoop hebben wij gezien dat mensen nog om elkaar geven.
Uit dat sprankje hoop putten wij heel veel energie.
Uit dat sprankje hoop konden wij in 2020 onze familie in Inadougoum helpen.
Uit dat sprankje hoop kijken wij terug op 14 geweldig mooie jaren.
Uit dat sprankje hoop gaan wij verder.

Toen Abakoula in 2006 voor het eerst met zijn gezin terug ging naar zijn familie in Inadougoum ervaarde hij hoe moeilijk het is voor zijn familie om toegang te krijgen tot schoon en veilig drinkwater. 
Hij had een droom: “Ik wil iets doen voor mijn dorp! Ik heb gedacht aan een stichting, maar het is zo groot, weet niet waar ik moet beginnen. maar als je zoveel mensen om je heen hebt lukt het wel."

En op 4 april 2007 was stichting Aman-Iman geboren. Wij gingen aan de slag met ‘onze droom’. In het eerste jaar veel ervaring op doen en luisteren naar andere mensen die dit al langer deden. Verschillende activiteiten uitgevoerd en veel naar verschillende bijeenkomsten geweest.
Totdat Abakoula zei en nu is het tijd voor jullie om naar Niger te gaan.
Het jaar 2008 staat in ons geheugen en hart gegrift. Ontmoetingen, gesprekken en veel reizen tijdens die weken.

Het mooiste was het bezoek aan Inadougoum. De ontmoeting met de familie van Abakoula, zijn lieve moeder en zijn oma. Het was voor ons de meest dierbare en spirituele ontmoeting, die we tijdens deze reis gemaakt hadden. Oma met haar zeer hoge leeftijd en fragile lichaam nam Jo en Fons in de armen en ze liet hen niet los, voordat ze een gebed over hen had uitgesproken.
Het was voor ons allen dan ook een heel droevig moment toen wij hoorden dat oma op zeer hoge leeftijd was overleden. Maar wij dragen haar allemaal nog diep in ons hart.
Het overlijden van zijn moeder op 82 jarige leeftijd in 2016 was voor Abakoula een grote schok. Diep bedroefd is hij in zijn eentje afgereisd naar Niger. Maar wetende dat zijn vrouw en kinderen en al zijn vrienden hier in Europa bij hem waren tijdens deze moeilijke dagen.
Uit eerbetoon en liefde voor haar hebben wij haar foto in onze appgroep als profiel afbeelding geplaatst.

De ontmoeting met de straatkinderen en hun moeders bij het huis van onze vriend Kalifa maakte diepe indruk op ons.


Ons eerste project de waterinstallatie en tevens ons grootste project heeft ons heel wat vreugde maar ook kopzorgen gekost. Na ons bezoek aan Niger, kwamen wij weer met de beide benen op de aarde terug. Wij dachten dat het een eenvoudig project zou zijn, maar in de tijd daarna groeide het tot een enorm project, dat zonder de hulp van al die sponsors en de overheid van Niger nooit gelukt was. Op dit moment zijn 14 dorpen aangesloten op de waterinstallatie. Alle hobbels die er maar op de weg naar ons einddoel konden ontstaan kwamen wij tegen. Met als een van de ergste momenten het ongeluk met een van de werknemers, die hierbij zijn benen brak en een aantal vingers kwijtraakte. Abakoula was er dag en nacht mee bezig. Door al die kopzorgen zijn zijn haren en zijn baardje helemaal grijs geworden.
Het mooiste moment was toch wel het in gebruik nemen van de waterinstallatie. De mensen in de omgeving hadden toegang tot schoon en veilig drinkwater.
Wij liepen naast onze schoenen van trots. Zowel in het dorp als hier in Nederland vierden wij feest.
De droom van Abakoula was uitgekomen.


Wij droomden eigenlijk gewoon verder.
Wij wilden meer successen en die kwamen er ook in de jaren daarna. In al die jaren die wij nu bezig zijn hebben wij samen met de mensen in Inadougoum, onze partners hier in Nederland, maar vooral in Niger heel veel kunnen bereiken. Daarbij waren enkele personen voor ons van onschatbare waarde: Bobo Diallo, onze vriend en burgemeester van de deelgemeente Tahoua en Assibite Akotey van ONG Tanakra en later parlementslid.

Toen wij het bericht begin januari 2019 kregen dat Assibite plotseling aan een hartstilstand was overleden, waren wij geschokt en diep bedroefd. Ons hart huilde. Wij zijn haar heel veel dank verschuldigd. Zij heeft voor heel wat paden geplaveid en ons de weg gewezen naar onze successen.

Wij kwamen in contact met Alex Vrinssen van Water4Life en meteen klikte het. Samen hebben wij in Niger de waterfilters geïntroduceerd. Een werkplaats in Tahoua maakt nu deze waterfilters voor Niger.

En nog wilde wij meer. Onze honger naar projecten was nog steeds niet gestild en de samenwerking met ONG Tanakra & ONG Idela werd steeds hechter. De projecten die wij daarna samen uitvoerden werden in de dorpen met liefde omarmd. De graanbank is nu een onmisbaar onderdeel in de dorpen geworden. De middelbare school die er kwam met lokaal gemaakte schoolmeubels, is niet meer weg te denken uit het dorp.
De moestuinen zorgen ervoor dat de dorpen meerdere oogsten per jaar hebben en dat een aantal gezinnen hier een bron van inkomsten hebben.
De bouw van de opslagplaats met zonnepanelen, was een initiatief van de lokale bevolking en samen hebben wij dit kunnen realiseren. En voor het eerst kunnen in de koelcel groenten en fruit langer bewaard worden.
De moringabomen, die ervoor zorgen dat er nog meer gevarieerd eten is. Abakoula die begin 2020 mocht genieten van een heerlijke salade van de bladeren van de moringa.

Eind 2019 kwamen vanuit China al berichten, die de wereld in 2020 en 2021 compleet op de kop zou zetten. Net als 100 jaar geleden brak er een pandemie uit: Covid-19.
De wereld kwam bijna helemaal tot stilstand en ook onze activiteiten konden allemaal geen doorgang vinden. Onze inkomsten vielen weg en wij zagen met angst en beven dat onze dromen in rook zouden opgaan.
Wij kregen berichten uit Inadougoum die ons verdrietig maakten. Niet alleen corona zorgde ervoor dat de mensen in Niger ziek werden en dood gingen, maar ook 2 andere sluipmoordenaars deden van zich spreken.
Malaria en motorbendes uit de woestijn zaaiden dood en verderf.

Wij kregen smeekbedes uit Niger om te helpen tegen malaria en corona. En daar was onze achterban, ze steunden ons en hierdoor konden wij de kliniek voorzien van medicijnen en allerlei hulpmiddelen om de nodige hygiënemaatregelen te treffen.
Hierbij was een persoon onmisbaar: Moussa. Een jongen uit het dorp, die zijn studie als arts onderbrak om zijn dorp te helpen in de strijd tegen malaria en corona.
Wat zijn wij hier ontzettend trots op de jongeman. In onze laatste nieuwsbrief van 2020 hebben wij aandacht besteed aan onze neef Moussa.

Een groter probleem voor Niger zijn de bendes, die vooral de grensstreken onveilig maken met hun aanvallen. Zij vallen militairenposten en dorpen aan en doden vaak willekeurig mensen, maar vooral mannen. Ze laten een dorp ontredderd achter. Vrouwen worden weduwe en de kinderen moeten opgroeien zonder hun vader. Vanuit Europa wordt door ODTE acties op touw gezet om de mensen te helpen. Ook wij hebben vaak kunnen helpen. Zij het wel met onze beperkte middelen.


“Voedselvoorziening tijdens de Coronacrisis” in 2020
De Chiefs van de dorpen deden een oproep aan ons. Samen met onze partner ONG Idela stelden wij een zeer ambitieus plan op. Wij klopten aan bij Wilde Ganzen en zij omarmden ons en opdat moment voelden wij ons gesteund en geborgen. Er moest nog veel meer geld bij. Dan ga je bellen, mailen, schrijven. Heel wat particulieren donaties volgden. Van verschillende grote vermogensfondsen kregen wij geweldige donaties. En daar zijn wij heel erg dankbaar voor.
Bekijken wij de foto’s die wij uit Inadougoum krijgen, dan krijgen een brok in onze keel. Zoveel mooie ontroerende momenten. Horen wij onze vrienden en familie praten krijgen wij tranen in onze ogen.
Want samen hebben wij dit gedaan.

Foto’s en video’s kun je bekijken op onze site, klik hier voor foto's  of klik hier voor enkele video's
En nu……
Het zal nog wel even duren voordat er weer festivals en markten zijn. Voordat wij weer in Maastricht tijdens Manus van alles of El Dunja met de mensen kunnen praten over onze stichting.
Wij zitten niet stil.
Wij blijven in beweging.
Wij blijven interessante mensen ontmoeten zoals Mahamadou Issoufou, Bram Vermeulen, Paul de Leeuw, Lilianne Ploumen, Ahmed Aboutaleb, Baud Schoenmaeckers, Bombino, Moos, Jos, Mervyn, Marcel, Georg, John, Rick, Eric, Walter, Josef, Cindy, John, Jo, Babah, Bente, Kadogo, Romeo etc.
Wij blijven in contact met Martine Stoppelenburg
Wij blijven samen met de mensen in Inadougoum helpen.

En wij gaan in 2021 weer 2 nieuwe projecten uitvoeren:
•    Een apotheek bij de kliniek
•    Een toiletgroep bij de scholen voor meisjes en jongens

Wij hebben 14 geweldig mooie, inspirerende, ontroerende en vreugdevolle jaren gehad. Dit alles hadden wij nooit kunnen bereiken zonder al die geweldige mensen die ons in al die jaren gesteund hebben. We gaan nog minstens nog zoveel jaren door.
Dank jullie wel
Na gode
Tanumert
Merci
Dankeschön
Thank you
شكرا لك
Volg Aman-Iman op Facebook       Volg Abakoula op Twitter       Doorsturen 
Stichting Aman-Iman
Heerdergroenweg 43
6224 JL Maastricht
Nederland
+31 (0)6-20020460
info@aman-iman.nl 
afmelden
Email Marketing Powered by Mailchimp