Follow on Twitter Friend of Facebook
MarcΤη γλώσσα μου έδωσαν Ελληνική
Το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου
Οδυσσέας Ελύτης

Monthly Newsletter

March 2015 - Issue 171
Prometheas Events
  • Friday, March 6, 8:00 pm: Greek classic cinema - screening of the movie "Μαγικη Πολη" at Saint George Greek Orthodox Church (see flyer)
  • Sunday, March 22, 5:30 pm: The 194th Anniversary of the Greek Independence at St. Katherine Greek Orthodox Church, Grand Hall (see flyer)
Other Events and Announcements
  • Saturday, March 7, 7pm: 30th Annual Performance of the Greek Folk Dance Troupe "Return to Origins", at the Montgomery College (see flyer)
  • February 16 – March 28: The Gallery at the Frame Factory presents Thomas Stamatis Xenakis "Something Different …Something New" - Paintings and Drawings of Landscape and Still Life Subject from Greece and Italy (see flyer)
  • Monday, May 11Leonidas Kavakos, violin, with C. Eschenbach, piano at J.F.Kennedy Center for the Performing Arts.
  • June 11-28: Study in Athens with “Heritage Greece 2015”: Apply by March 27, 2015 for an unforgettable journey to Greece tailored to connect students with their Greek identity and roots through a cultural immersion experience! The program was developed by the National Hellenic Society and is hosted by the American College of Greece. (more info
  • The Next Generation Initiative’s first endowed scholarship, the Archimedes Award for the 2015-16 academic year. (Applications by March 1st (more info
  • Saturday, March 7: Next meeting of the Hellenic Writer’s Group of Washington D.C. (HWGW) at the Hellenic Center. The poetry group will meet at 9:30 AM - If you write poems, bring them and read them out loud to the group . We are collecting poems written in English for our Poetry Anthology book. The writers group will meet at 10:30 AM - We will focus on the craft of writing. A talk will be given by Mahy Polymeropoulos at 11:30 on the following subject: "Comparison Between Fine Art and Sculpture, With Literary Written Works over The Ages." As always, there will be light refreshments. Contact Patty Apostolides for more information ( or visit our blog:
Regrets: It is with great sadness to inform you that Evangelos (Akis) Calamitsis has passed away. We lost a most respectable and valuable friend. Heartfelt condolences to his wife Artemis and family. Let us pray for the repose of his soul and ask the Lord to bring to our lives more colleagues, friends and associates like Evangelos. 

News Articles


Κατρακύλισμα προς τον Πάτο: Αποθέωση της Ιδεοληψίας στην Παιδεία

Του Σταμάτη Κριμιζή*, 26 Φεβρουαρίου 2015

Λίγο πριν την κατάθεση του Νόμου Διαμαντοπούλου σε άρθρο μου στην Καθημερινή (31 Ιουλίου 2011)  είχα περιγράψει την τότε κατάσταση του Ελληνικού Πανεπιστημίου ως εξής «Όλοι λίγο – πολύ είμαστε γνώστες των ποικίλων προβλημάτων στα ελληνικά πανεπιστήμια: κακή διοίκηση, νεποτισμός στις προσλήψεις προσωπικού σε όλα τα επίπεδα, αναξιοκρατία, αδιαφάνεια, έλλειψη αξιολόγησης διδακτικού/ερευνητικού προσωπικού, εσωστρέφεια, καταλήψεις και διακοπές των μαθημάτων, βανδαλισμοί της ερευνητικής υποδομής, ατιμωρησία της παρανομίας κ.λπ.»

Η τότε Βουλή υπερψήφισε το νόμο 4009/11 με 255 ψήφους, πρωτάκουστο στην ιστορία του Ελληνικού Κοινοβουλίου Το αποτέλεσμα αντικατόπτριζε την ομοφωνία της ελληνικής κοινωνίας για την αντιστροφή του νοσηρού κατεστημένου στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (ΑΕΙ). Δυστυχώς, η προηγούμενη Κυβέρνηση αποδυνάμωσε το νόμο σε αρκετά σημεία για να ικανοποιήσει ηχηρές μειοψηφίες των πελατειακών της σχέσεων. Παρά ταύτα, αρκετά σημεία του νόμου επιβίωσαν και ιδίως η θέσπιση των Συμβουλίων Ιδρύματος (Σ.Ι.). 

Read more

* Ο κ. Σταμάτης Κριμιζής είναι Ομότιμος Διευθυντής της Διοίκησης Διαστήματος του Πανεπιστημίου  Johns Hopkins, ΗΠΑ, πρώην Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας (2010-2013) και Ακαδημαϊκός.


Austerity vs. Democracy in Greece
Europe Crosses the Rubicon 

FOREIGN AFFAIRS,  January 29, 2015

By Mark Blyth and Cornel Ban
(MARK BLYTH is the Eastman Professor of Political Economy at Brown University. CORNEL BAN is Assistant Professor of Political Science in the Frederick C. Pardee School of Global Studies at Boston University.)

It may be odd to use a Roman metaphor to describe a Greek political event, but in this case, it’s apt. Just as Julius Caesar crossed the Rubicon river because he could, in spite of the warnings of the Roman Senate not to, so Alex Tsipras, leader of the anti-austerity party, Syriza, has decided to try to end austerity [1] in Greece, in spite of Europe’s leaders saying he shouldn’t [2]. Whether Tsipras will succeed is still unclear, but whatever happens, his victory represents a crucial turning point for Europe—a signal that time has run out on austerity policies.

A “Tsipras” had to happen somewhere eventually, because there’s only so long you can ask people to vote for impoverishment today based on promises of a better tomorrow that never arrives. If voting for impoverishment brings only more impoverishment, eventually people will stop voting for it—and the timing of “eventually” will depend on when people’s assets run out. In the Greek case, backers of the incumbent New Democracy party and its austerity policies constitute that quarter of the electorate who still have assets (pensions, paper, and portfolios) after five years of depression and who want to preserve what they have. 

Read more


by Daphne Martin
(Special presentation at Greek Letters Day Celebration, January 30, 2015)
I am born again every summer, among the gnarled olive trees and cacophonous cicadas in the 3,000 year old town of Sparta. The sun gives me new skin, bronzing the old; the salt of the Mediterranean crusts white in my eyelashes and eyebrows; the feeling of nostos wells up in me, bleaches me, peels away the grime and dust of the school year. With every moment I am re-shaped, re-formed, re-born. During these summers, I grasp one thing fully and with more certainty than ever before: I am alive.
 Speaking fluent Greek plunges me whole into the world of town gossip over Greek coffees, mid-afternoon naps to escape the heat, and evening strolls with tanned teenagers around the town square. I slip into these traditions with pleasure. The ease with which I become a Spartan resident startles me. Spending ten months at school in the U.S. must mark me as different somehow, right? But no one notices. Meanwhile, I am constantly snapping pictures and jotting things down in my journal, trying to grasp every slice of ambrosial watermelon, every sunburnt British hitchhiker, every lethargic cat that comes across my path.
 I spend mornings with archeologists, whose excavations on the Spartan Acropolis serve as a source of wonder and inspiration.  There I am the obvious observer. But also an insider. No other over-eager, constantly questioning teenager has asked for this chance. No other non-specialist is present, allowed to momentarily poke their head into the world of Helen of Sparta, Leonidas, Menelaus. Architecturally, I find the site unimpressive, especially when compared to the globally renowned façade of the Parthenon. However, there is something to be said for the modest secrets that its soil and stone disclose upon closer examination.  Each boar’s tooth, shriveled coin, and potsherd elicits a quiet thrill of discovery. I feel within me a deep longing to connect to the people who existed here in the past, who were different in ways that cannot be grasped, but who as my ancestors, represent me in the most fundamental way.
After a long nap to escape the heat and the afternoon bout of gossip with my grandma and her friends, night falls. Options abound. I can go out to dinner with family and friends. I can drive up to Byzantine Mystras to meander about its little streets.  I can set up a perch on the balcony to watch the rusty august moon rise serenely over my slumbering town.
Oh, the sweetness of doing nothing! A blasphemous concept when I’m in the US and on any given weekend I might be dancing in a ballet performance at 10:30 in the morning, before running off to play soccer at 1:15, visit an exhibit at the National Gallery around 3, and study for a Latin translation test. In the frenetic days and months that make up most of my year, I must remember my summers in Sparta. They present me with the self-awareness that allows me to sink into moments when the days are not going my way.  They remind me of my aspirations, higher than Mount Olympus. They show me how to withstand the tests of time, like primordial Athens. It is those summers that send me away with an owl perched on my shoulder and a spear in hand, ready to grapple with Laestrygonians and IB Physics problem sets as needed.
Over the past 17 years, the town has become the withered olive tree trunk that supports the new limbs that branch out of me each year. My identity could not take root without these annual journeys. Returning each year is more than just a ritual. It is a chance to re-shape myself. Reform myself. To be reborn.
I hope that once again my voyage this year is a long and adventurous one. I always keep Sparta in my mind, but I will not hurry the return journey.


Ξαναγεννιέμαι κάθε καλοκαίρι, στην χιλιόχρονη πόλη, την Σπάρτη,
ανάμεσα στα ζαρωμένα λιόδεντρα και τα κακόφωνα τζιτζίκια. Ο ήλιος μου
χαρίζει καινούργια επιδερμίδα, μαυρίζοντας την παλιά, το άσπρο αλάτι
της Μεσογείου εγκλωβίζεται στις βλεφαρίδες και στα φρύδια,  το αίσθημα
νόστου σφύζει μέσα μου, με λευκαίνει, ξεπλένει τις σκόνες τις σχολικής
χρονιάς. Κάθε στιγμή ανανεώνομαι, ανασχηματίζομαι, αναγεννιέμαι.  Τα
καλοκαίρια αυτά, αντιλαμβάνομαι βαθιά και με μεγάλη σιγουριά ένα μόνο
πράγμα: ζω.
Επειδή μιλάω Ελληνικά, βυθίζομαι εντελώς στο κόσμο των μεσημεριανών
ύπνων, των Ελληνικών καφέδων, των ανάλαφρων συζητήσεων,  και των
βραδιών στην πλατεία, μαζί με την ηλιοκαμένη νεολαία. Η ευκολία με την
όποια  γίνομαι Σπαρτιάτισσα με εκπλήσσει. Οι δέκα μήνες που περνάω στο
σχολείο στην Αμερική σίγουρα με διαφοροποιούν με κάποιον τρόπο από
τους υπόλοιπους γύρω μου. Αλλά κανένας δεν φαίνεται να το προσέχει. Εν
το μεταξύ, εγώ σναππαρω συνεχώς φωτογραφίες και γράφω στο τετράδιο
μου, προσπαθώντας να αιχμαλωτίσω για πάντα κάθε φέτα ζαχαρώδους
καρπουζιού, κάθε ηλιοκαμένο Βρετανό περιηγητή,  κάθε ληθαργική γάτα
που περνάει από μπροστά μου.
Τα πρωινά τα περνάω με τους αρχαιολόγους. Οι ανασκαφές τους στην
Ακρόπολη της Σπάρτης είναι πηγή θαυμασμού και έμπνευσης. Εκεί είμαι
ξεκάθαρα παρατηρήτρια. Αλλά επίσης και μέρος της ομάδας. Δεν υπάρχει
άλλη τόσο πρόθυμη, περίεργη, μαθητευόμενη που να έχει ζητήσει αυτήν
την ευκαιρία. Κανένας άλλος μη-ειδικός δεν συμμετέχει στις ανασκαφές,
ώστε να του επιτραπεί η είσοδος στον κόσμο του Μενέλαου, του Λεωνίδα,
της Ελένης, έστω και για μια στιγμή.
Από αρχιτεκτονική άποψη, η ανασκαφή δεν φαίνεται εντυπωσιακή, μοιάζει
μάλλον άσημη, ιδιαίτερα αν τη συγκρίνει κανείς με την φημισμένη
Ακρόπολη της Αθήνας. Αλλά τα χώματα και οι σκόνες κρύβουν τα δικά τους
μυστικά, αν εξετασθούν από κοντά.  Ένα δόντι αγριογούρουνου, ένα
σκουριασμένο νόμισμα, ένα κομμάτι κεραμικού, προκαλεί την ήσυχη
ευφορία της ανακάλυψης. Νιώθω μια βαθιά επιθυμία να γνωρίσω τους
ανθρώπους που ζούσαν εδώ στο παρελθόν,με τους οποιους διαφέρω με
τρόπους που δεν μπορω να κατανοήσω, αλλά επίσης που σαν πρόγονοί μου,
μου μοιάζουν στα πιο βασικά χαρακτηριστικά.
Μετά από έναν παρατεταμένο μεσημεριανό ύπνο για να ξεφύγω από την
ζέστη και έναν απογευματινό καφεδάκι με την γιαγιά μου και τις φίλες
της, η νύχτα πέφτει. Οι επιλογές αφθονούν. Μπορώ να βγω για βολτα και
βραδινό με την οικογένεια και φίλους. Να οδηγήσω μέχρι το Μυστρα, το
Βυζαντινό χωριό, να περιπλανηθω στα δρομάκια του. Μπορώ να βγω στην
βεράντα για να παρακολουθήσω το ρουμπινενιο φεγγάρι να φέγγει την
γαλήνη της κοιμισμένης πόλης.
Ω, η γλυκύτητα του να μην κάνεις τίποτα! Βλάσφημη έννοια όταν είμαι
στην Αμερική,  όπου κάθε Σαββατοκύριακο μπορεί να χορεύω σε παράσταση
μπαλέτου στις 10.30 το πρωί, να τρέχω μετά να προλάβω παιχνίδι
ποδοσφαίρου στις 1.15, να επισκεφτώ έκθεση στην Εθνική Πινακοθήκη κατά
τις 3.00, και μετά να μελετώ για μια εξέταση στα Λατινικά. Αυτές τις
υπέρ-δραστήριες μέρες και εβδομάδες που συνθέτουν τον χρόνο μου, έχω
ανάγκη να θυμάμαι τα καλοκαίρια στην Σπάρτη. Με  βοηθούν να κερδίζω
μια αυτοσυνείδηση που με αφήνει να απολαύσω  τις στιγμές όταν οι μέρες
δεν πηγαίνουν όπως θέλω. Μου θυμίζουν τους στόχους μου, πιο ισχυρούς
και από τον Όλυμπο! Τα καλοκαίρια μου δείχνουν πως να αντιστέκομαι στα
εμπόδια του χρόνου, όπως ακριβως αντιστέκεται και η αιώνια Αθήνα. Αυτά
τα καλοκαίρια με απελευθερώνουν με μια κουκουβάγια στον ώμο και το
σπαθί στο χέρι, έτοιμη να παλέψω με τους Λαιστρυγόνες αλλά και με τα
προβλήματα της φυσικής του Λυκείου.
Τα τελευταία 17 χρόνια, η μικρή πόλη έχει γίνει ο ροζιασμένος κορμός
ελιάς που στηρίζει τα καινούργια κλαδιά που φυτρώνουν από μέσα μου
κάθε χρόνο. H ταυτότητα μου δεν θα είχε ριζώσει χωρίς αυτά τα ετήσια
ταξίδια. Η επιστροφή κάθε χρόνο είναι παραπάνω από ιεροτελεστία. Είναι
ευκαιρία να ανανεώσω τον εαυτό μου. Να τον ανασχηματίσω. Να
Ελπίζω και πάλι αυτή τη χρονιά να είναι το ταξίδι μου μακρύ και
περιπετειώδες. Θα σκέφτομαι πάντα την Σπάρτη αλλά δεν θα βιάζομαι για
την γλυκιά επιστροφή.
This issue's Pic

"Πολλοί κοιτάζουν, ένας αγοράζει! Έχεις όμως και κάτι τιμές, βρε παιδί μου! 3.200 η οκά τα πορτοκάλια..."

(We're introducing this new type of email announcements to you. Please let us know of any questions/comments at )

Copyright © 2015 The Hellenic Society Prometheas, All rights reserved. |